Το ένα βράδυ που διαδέχεται το άλλο και μαζεύει σύννεφα, αδιαφορία και μισές λέξεις. Τα μισώ αυτά τα βράδια που με κρατάς σε απόσταση, που δεν με κοιτάς, που σε χάνω. Με μισώ που είμαι ακόμα εκεί να κοιτάω τα χέρια σου με τα φωτεινά μπαλάκια στον αέρα, να ακούω τη φωνή σου να μπερδεύει αλήθειες με ιστορίες, να περιμένω στη γωνία για ένα χάδι.

Με μισώ που συνεχίζω.

Σε μισώ που είσαι εγώ αλλά δεν το βλέπεις.

Και δεν μπορώ άλλο τον χαμένο σου εαυτό, δεν μπορώ τα βήματα σου προς τα πίσω, δεν μπορώ να είμαι εδώ.

Φεύγω, πάλι.

Πάλι όμως εσύ είσαι ήδη πολύ μακρυά.

 

Advertisements