Σκορπίζοντας τα σκόρπια

Δίνοντας παράταση στα ατελείωτα τέλη, δίνοντας ζωή στα αστέρια, ζωή και πνοή, και συναίσθημα και ελπίδες.
Χορεύοντας το τώρα, το ποτέ, το όποτε, με δάκρυα στα πόδια ή με αίμα στα μάτια.
Στίχοι και ρυθμοί βαθιά φυτρωμένοι μέσα σε αμμουδερές αγκαλιές, μέσα σε μάτια αλήθειας ή φόβου.Πάντα ένα κομμάτι μου μένει εδώ, μικρό ή μεγάλο, μουσκέμενο ή στεγνό.
Πάντα στο σκόρπισμα βρίσκω τις αδυναμίες μου μα και τις αγάπες μου.
Πάντα θα γυρνώ και θα χτυπώ πόρτες κλειστές και καρδιές ορθάνοιχτες.
Πάντα θα αγαπώ τα γέλια μας, τα ξενύχτια μας, τις αποφάσεις και τις αναιρέσεις μας, τα ταξίδια μας ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό, τα μονοπάτια και τα σκαλοπάτια, τα νεύρα μας, τα ποτέ και τα τώρα.
Πάντα εδώ ένα κομμάτι, μισό πόδι που χορεύει, μισή καρδιά να χτυπά.
Πάντα εδώ το λουλούδι και το αγκάθι, το λουλούδι και το μαχαίρι.
Μα δεν με κρατά αυτό το λουλούδι πια, πάντα εδώ, μα όχι τώρα, όχι ξανά, όχι για πολύ.
Αποστάσεις ασφαλείας, αισθήσεις παραισθήσεις.
Ταξιδεύω από την αρχή μέσα μου, σε ένα πλοίο σύντροφο.Τέτοιο σύντροφο ποτέ μου δεν είχα και είναι στιγμές που δεν ξέρω αν ήθελα κιόλας.
Λένε πως είμαι νερό και γη, μπορεί και φωτιά που και που, μα εγώ νιώθω αερικό. Σε κάθε κλουβί βρίσκω τρύπες, σε κάθε σχέση ανάσες. Και όταν το φεγγάρι γεμίζει σαν λύκος λευκός στο βουνό τρέχω. Λένε πως είμαι δύναμη, δημιουργία και ταξίδι, λέω πως η δημιουργία είναι το πιο δυνατό μου ταξίδι.

-εν πλω 17/7-

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s