αποστάσεις αν-ασφαλείας

Τα έδωσα όλα και τι κατάλαβα; Τα έδωσα και ακόμα χρωστάω, ακόμα πληρώνω, ακόμα με συλλέγω από αδιέξοδα και συναισθηματικά κενά, μου είπε ένα βράδυ η Ι.

Σαν να επένδυσα για μια ζωή τις νευρικές μου απολήξεις και δεν θα τις πάρω πίσω ποτέ. Κάθε απόληξη αίσθησης, αφής ή οσμής μα και κάθε κατάληξη της καρδιάς μου που το μυαλό ακολουθεί.

Το έκανα για πολύ καιρό, μέρες και νύχτες για χρόνια. Να το ζήσω έλεγα, να το χαρώ, να το γευτώ. Αυτό που ζούσα, αυτή τη σχέση, τον έρωτα, την δέσμευση, την αγάπη. Μα δεν φανταζόμουν το μετά. Και τώρα που το ξέρω, στα πέντε μέτρα φρενάρω από τον μπροστινό. Το πόδι μου τρεμοπαίζει στο φρένο αλλά δεν το αφήνω να τσουλήσει.

Δεν την καταλαβαίνω, ούτε τα φρένα της ούτε τα γκάζια της. Δεν την καταλαβαίνω που όλα τα εκλογικεύει, που όλα τα κρατάει σε διαφορετικά ραφάκια, σε αποστάσεις πολλών αναπνοών. Δεν καταλαβαίνω πόσο σκληρό είναι το χάδι και το βλέμμα της και πόσο κατακρίνει την πιο όμορφη στιγμή δυο ανθρώπων. Πως κατακρίνει την καθημερινότητα της σχέσης, το χτίσιμο κοινών διαδρομών και επιλογών. Νομίζω πως χάνει, νομίζω πως χάνουμε, όταν κρατιόμαστε και κρατάμε, όταν δεν αφήνεσαι να ζήσεις και να το παρακάνεις, να γελάσεις και να δακρύσεις, να νιώσεις την αγκαλιά του και να παραδεχτείς πόσο ανάγκη την είχες και την έχεις. Πόσο χρόνο χάνουμε με το να προσπαθούμε να δείξουμε κάτι άλλο από αυτό που νιώθουμε, να μιλήσουμε για κάτι άλλο από αυτό που ζούμε, να προβάλλουμε στους άλλους τις δικές μας φοβίες, να κρατήσουμε αποστάσεις ανασφάλειας και όχι ασφάλειας από τη σχέση μας, να πείσουμε τους φίλους μας ότι ξέρουμε καλύτερα την ροή των πραγμάτων, το πως θα καταλήξει μια σχέση, το σωστό και το λάθος, να παγιδευτούμε σε αυτά που κουβαλάμε από τους γονείς μας και το παρελθόν μας και να μείνουμε να συνδιαλεγόμαστε με φαντάσματα ξεχασμένων στιγμών, πονεμένων βραδιών, ανεκπλήρωτων ερώτων, ιδανικών σχέσεων.

Και μετά από όλα αυτά ξυπνάς και είσαι 30 και μια δεκαετία με έρωτες και περιπέτειες, με αγκαλιές και εκδρομές έχει περάσει πάνω σε μια ζυγαριά. Οδεύοντας στα 30 ξυπνούν οι ανάγκες, τα πρότυπα και οι επιθυμίες. Άσε την ζυγαριά και ακολούθησε την ψυχή, το πνεύμα και το χαμόγελο σου.

Λίγο πριν μπει η άνοιξη, με αγαπώ από την αρχή επειδή υπάρχεις εσύ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s