το κενό

Το κενό, το εγώ, πάντα ένα κενό το εγώ από το εμείς, το εγώ από αυτοί.

Φίλοι και ιστορίες, αποστάσεις ασφαλείας και ευαισθησίας, ευάλωτες θέσεις σε νέα δεδομένα.

Κοιτώ τον ουρανό που αναποφάσιστα τριγυρνά πάνω απ’το κεφάλι μου, κοιτώ και τα μάτια σου που με περίσσια απόφαση στέκονται γελαστά δίπλα μου.

Πόσοι άνθρωποι και πόσες ζωές χωρούν σε μία πόλη που δεν έχει θάλασσα, που δεν έχει λέξεις μόνο κραυγές, που γεμίζει λάθη, που αδειάζει από συμπόνοια, από ψυχραιμία, από αγάπη.

Το κενό στα μάτια αυτών που δεν ξέρουν που να πάνε, το κενό στα χέρια τους που δεν κρατούν τίποτα, το κενό στα πόδια τους που τρέμουν σε μια γη ξένη και εχθρική.

Το κενό στα δόντια της που χαμογελά, το κενό στην ψυχή του που χτυπά, το κενό στα αυτιά που σταμάτησαν να ακούν, το κενό στα στόματα που σώπασαν, το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας που χωρίζει το έδαφος από την κίνηση.

Το κενό που γεμίζουν τα λόγια σου, τα μάτια σου, η αγκαλιά σου, το κενό που ηρεμεί, που εμπνέει, που ακουμπάει.

Οι αποστάσεις από το παρρελθόν, το κενό που άφησαν, όσοι πέρασαν και όσοι περνούν, σε μια θορυβώδη πόλη, σε ένα απόμακρο σήμερα, σε μια πληγωμένη κατάσταση.

Το κενό της πραγματικότητας ή της ελπίδας, ζωγραφίζω λέξεις και ακούω ήχους, κολυμπάω σε φωτιές και σβήνω θάλασσες και συνεχώς ξαναγυρνώ στο κενό μου.

Το κενό, που έχω ανάγκη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s