χρώμα διάφανο και άρωμα κρίνων [όπως τότε]

«Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε…» ακούω από την φωνή του Θάνου και σκέφτομαι συμπληρωματικά «ζούμε και όποια ζωή θέλουμε να ζήσουμε», επιλέγουμε, νιώθουμε, απορρίπτουμε.

Άνθρωποι, καταστάσεις, γεγονότα, ασθένειες, όλα περνούν από τη ζωή, και μας παίρνουν ή μας δίνουν, μας αφήνουν μισούς ή μας γεμίζουν.

«Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε…» ακούω στο κεφάλι μου την φωνή του, τόσο ηλεκτρισμένη, τόσο βαριά όπως πάντα, μα αυτή την φορά κουβαλά δύναμη και βάθος πραγματικό. Μια ωριμότητα μακρυά από εφηβικές πάλες, από δαίμονες ερώτων, από καθημερινές απογοητεύσεις.

Αυτή η φωνή μια συντροφιά στα πιο άγουρα όνειρα, μια πληγή ανοιχτή, ένα μυστικό μοιρασμένο σε συναυλιακές κατακόμβες και σε πέτρινα θέατρα, μια αλήθεια ποιητική και αυθεντική, σαν νερό να μου δροσίζει τη ψυχή, σαν αεράκι να μου φυσά το δέρμα.

Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι…

κουβαλώντας μνήμες και έρωτες, και όλα τα όμορφα που ζήσαμε, τα φέραμε μαζί μας, τα στριμώξαμε και τα πετάξαμε κάτω από μια σκηνή γεμάτη μουσική, ήχο ατμοσφαρικό, στίχο πραγματικό, με αναστεναγμό άλλον ένα στεναγμό, διψάει να ομορφύνει.

Τα ερειπια μου καπνίζουν…

και κάθε μου λέξη πηγάζει από αυτά που τραγούδισα μαζί με τα Κρίνα, στα δεκαπέντε μου χρόνια να ακολουθώ έναν ήχο αλλιώτικο, δύσκολο μα τόσο γοητευτικό.

Κάθετι που ανασαίνει παλεύει να δοθεί…

λίγο πριν κλείσω τα εικοσιεπτά μου χρόνια, συναντώ εκείνη την ζωή που έζησα μαζί τους, όλα έχουν αλλάξει μα πάντα μέσα μου κουβαλούσα το μικρό μου κρινάκι. Αυτό το κομμάτι που εμπνεύστηκε, που μεγάλωσε, που ερωτεύτηκε, που θρήνησε.

Σε μιαν άλλη ζωή, που μόνο άδεια δεν είναι έζησα αυτή την βραδιά, με έναν άνθρωπο τόσο μοναδικό και σημαντικό στη ζωή μου, ήταν αυτός που ήθελα να με κρατήσει αγκαλιά όταν με πλημμύρισαν οι αναμνήσεις και η συγκίνηση, όταν ξυπνούσε η Justelene μέσα μου, ήταν αυτός που ήρθε σαν υπόσχεση μιας ζωής που χρωστάει καλοκαίρια σε έναν δύσκολο χειμώνα.

Ήμουν εκεί να ζήσω και να ξαναγαπήσω, να εκτιμήσω και να ερωτευτώ τη ζωή, τον άνθρωπο μου, τον εαυτό μου.

Το χρώμα το διάφανο και το άρωμα των κρίνων σε μια βραδιά ασφυκτικής αγάπης.

Τα λόγια στερεύουν, οι σκέψεις τρέχουν και πίσω και μπροστά. Θάνο ήσουν ένας μεγάλος βράχος στο μονοπάτι μου, σκόνταψα έπεσα και ξανασηκώθηκα με το σημάδι και την δύναμη του να σηκώνεσαι μετά από μία πτώση.

Το ταξίδι δεν τελειώνει, συνεχίζεται καθημερινά μέσα μας.

Με αγάπη, με λυγμούς…

«μα πάντα θα `ρχομαι απ’ τ’ άπειρο σε σένα
με το χαμόγελό σου στη ματιά μου»

Ξεκίνησα μαζί σας να γράφω, να ακούω, να νιώθω, να χορεύω.

Ευχαριστώ.

μια κάποτε justelene

*σκόρπιοι στίχοι από τα αγαπημένα μου Διάφανα Κρίνα

**μια προσωπική κατάθεση μετά την συναυλία τους στις 11.9.15 στην Τεχνόπολη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s