σχήματα οχήματα

Τετάρτη, άλλη μία, Τετάρτη και μετά Πέμπτη, και Παρασκευή και το Σαββατοκύριακο.Να μηδενίσεις και να το πάρεις πάλι από την αρχή. Κάθε αρχή το τέλος μιας άλλης, σε έναν αέναο κύκλο που άλλοτε κλείνει ασφυκτικά και άλλοτε καμπυλώνει να τα χωρέσει όλα μέσα του. Να σε κάνει να γελάσεις, να φωνάξεις, να κοιμηθείς, να αγκαλιάσεις, να φωτογραφηθείς, να μιλήσεις, να ακούσεις, να ζήσεις, να πιεις, να παίξεις, να χορέψεις, να κοιτάξεις, να μυρίσεις, να ζήσεις.

Κύκλοι που ανοίγουν και κλείνουν, τέμνονται και χωρίζουν μέχρι να ενωθούν πάλι. Ο καθένας μας ένας κύκλος που κάποτε ήταν σπείρα και γυρνούσε ανεξέλεγκτα, μεθυστικά και σχεδόν εθιστικά. Ο καθένας μας ένας κύκλος που μπορεί να γίνει δίνη ζαλιστική, χαοτική και άμορφη. Να συνεπάρει την θάλασσα και τα εγώ σου, να ξεβράσει απωθημένα, παράπονα και όρκους.

Όλοι μας κύκλοι εύθραυστοι, σαν τις σαπουνόφουσκες στον αέρα, σαν τις γυάλινες σφαίρες στις βιτρίνες, σαν τις ρόγες στο σταφύλι όταν ωριμάσουν, θα κρεμάσουν μέχρι να κοπούν οριστικά από το τσαμπί.

Κύκλοι που σε μερικά χρόνια θα μπουν σε κουτάκια. Πόσοι κύκλοι χωράνε σε ένα κουτάκι χωρίς να σπάσουν; Πόσα κουτάκια χωράνε σε έναν κύκλο χωρίς να τον πληγώσουν; Πόσα κουτάκια μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου; Πόσους κύκλους ονειρεύτηκες να σχεδιάζεις; Με τον διαβήτη στο σχέδιο ή με το πόδι στην άμμο;

Τα καλοκαίρια στο Κόμητο και τα βράδια με το μπουκάλι της μπύρας, σχηματίζαμε κύκλους, πελώριους σαν πλανήτες, ευαίσθητους σαν μάτια, τρελούς σαν έρωτες. Ήσουν κύκλος, δεν φοβόσουν τίποτα, δεν ήξερες ότι υπάρχουν κουτάκια. Δεν ήξερες ότι θα έχεις ανάγκη τα κουτάκια, ήσουν κύκλος και τεμνώσουν συνεχώς από άλλους κύκλους.

-Πάλι κουτάκια φτιάχνεις; μου πε ο Ζ.

-Μου αρέσουν τα κουτάκια, αρκεί να τους αλλάζω θέση όποτε θέλω.

-Κι αν δεν μπορέσεις.

-Δικά μου τα κουτάκια, εγώ τα τοποθετώ, δεν γίνεται να μην μπορώ. Τους βάζω χαμόγελα, τα χρωματίζω ή τα καίω.

-Ζήστο, όσο καλύτερα μπορείς τότε.

-Μα είμαι κύκλος μη με φοβάσαι, ρολάρω στις κατηφόρες και κρέμομαι από τον ήλιο σαν ρώγα από σταφύλι. Δεν είμαι δάκρυ και έπαψα να είμαι σπείρα. Δεν είμαι ευθεία γραμμή μα ούτε συμμετρικό σχέδιο.

-Όταν ήμασταν χίπιδες δεν πιστεύαμε σε κουτάκια, τι άλλαξε;

-Πέρασαν λίγα χρόνια. Και δεν ήμαστε εκεί.

-Εγώ θα σου πω, τίποτα δεν άλλαξε.

Κοίταξα μακρυά. Πήρα βαθιά ανάσα.Μάζεψα τα μαλλιά μου.

-Τίποτα δεν άλλαξε πέρα από ένα.

-Ποιο;

-Τον φόβο. Δεν θυμάμαι να φοβάμαι τίποτα, αλήθεια.

-Δεν έχει κουτάκι να τον κλείσουμε;

-Δεν υπάρχουν κουτάκια γι’αυτά που έχουμε μέσα μας. Μόνοι μας τα δημιουργούμε και μόνοι μας τα παλεύουμε. Τα κουτάκια είναι άχρηστα.

Έκατσε στην πράσινη πολυθρόνα και άναψε ένα τσιγάρο όπως παλιά που ατένιζε θάλασσα, όπως τότε στην Ομήρου.

Δύσκολη η επιστροφή, μπουκωμένες οι λέξεις αλλά θα βρω την άκρη στο νήμα. Το χρειάζομαι. Ακούς;

Καληνύχτα.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s