ταξίδια πόλης τον Αύγουστο

Τα μεγαλύτερα ταξίδια μας, γίνονται μέσα μας, καθημερινά. Κάθε πρωί που ψάχνεις τον λόγο ή τον τρόπο να ξεκινήσεις, κάθε βράδυ που λυγίζεις από βάρος στον καναπέ, ή από τις μπύρες χαμογελάς στον ουρανό. Όσα ταξίδια και να κάνω, πάντα περιμένω τα επόμενα. Τα μεγαλύτερα ταξίδια μας, γίνονται μέσα μας. Την ώρα που κοιμόμαστε δίπλα … Continue reading ταξίδια πόλης τον Αύγουστο

να μαι εδώ

Και να μαι, να μαι πάλι εδώ, να γυρνώ και να στροβιλίζομαι, να πέφτω και να ματώνω, από λάθος πόδια, από λάθος χέρια, από ίδια λάθη. Πως πέφτεις από τα πόδια σου, πως γλιστράς από τα χέρια του, πως ξανακάνεις τα ίδια λάθη. Και να μαι, να μαι ολόκληρη και δυνατή, να δείχνω πόσα μπορώ … Continue reading να μαι εδώ

απολογισμός λογισμών

Μία χρονιά πυκνή, παχύρευστη, με ζάχαρη, με λεμόνι. Μέρες λαμπερές και συννεφιασμένες, γιορτινές ή αδιέξοδες, μέρες γεμάτες και άδειες, με ανθρώπους αδύναμους, με σχέσεις δυνατές. Μέρες που περνούσαν σαν νερό, ή κυλούσαν σαν ρόδα σε ανηφόρα ή σε κατήφορο. Δεν μετανιώνω για καμία στιγμή που διάλεξα ή έζησα, μα μετανιώνω που δεν στρίμωξα λίγες ακόμα … Continue reading απολογισμός λογισμών

χρώμα διάφανο και άρωμα κρίνων [όπως τότε]

"Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε..." ακούω από την φωνή του Θάνου και σκέφτομαι συμπληρωματικά "ζούμε και όποια ζωή θέλουμε να ζήσουμε", επιλέγουμε, νιώθουμε, απορρίπτουμε. Άνθρωποι, καταστάσεις, γεγονότα, ασθένειες, όλα περνούν από τη ζωή, και μας παίρνουν ή μας δίνουν, μας αφήνουν μισούς ή μας γεμίζουν. "Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε..." ακούω στο κεφάλι … Continue reading χρώμα διάφανο και άρωμα κρίνων [όπως τότε]

σα ζέσταμα στη ζέστη του Αυγούστου

Χτυπώντας τα δάχτυλα όλη μέρα στο πληκτρολόγιο, χωρίς να βγαίνει λέξη μισή. Αυτοί οι μήνες παιρνούν κάπως αργογρήγορα ή ίσως γρηγοροαργά. Έτσι όπως πας να πάρεις μια ανάσα και έχει αλλάξει η μέρα. Αυτοί οι μήνες περνούν με αγωνία, με μια ανησυχία πιο ενοχλητική από την ζέστη. Ένα καλοκαίρι αλλιώτικο. Ένα καλοκαίρι που βγήκε πιο … Continue reading σα ζέσταμα στη ζέστη του Αυγούστου

το κενό

Το κενό, το εγώ, πάντα ένα κενό το εγώ από το εμείς, το εγώ από αυτοί. Φίλοι και ιστορίες, αποστάσεις ασφαλείας και ευαισθησίας, ευάλωτες θέσεις σε νέα δεδομένα. Κοιτώ τον ουρανό που αναποφάσιστα τριγυρνά πάνω απ'το κεφάλι μου, κοιτώ και τα μάτια σου που με περίσσια απόφαση στέκονται γελαστά δίπλα μου. Πόσοι άνθρωποι και πόσες … Continue reading το κενό

μαγιάτικο σημείωμα

Ξαναγυρνώ στο ημερολόγιο μου, βήματα και όνειρα που δεν χώρεσαν σε σελίδες χάρτινες ή σε οθόνες γυάλινες. Γυρνώ να δω αν όλα έχουν προχωρήσει, έχουν αλλάξει ή σταθμεύσει ανάμεσα σε σημειώσεις, να θυμηθώ, ημερομηνίες και ραντεβού. Με το μέτωπο στραμμένο ψηλά, τα μάτια μισόκλειστα από τον δυνατό ήλιο, τα ρουθούνια ανοιχτά ρουφούν τη μυρωδιά της … Continue reading μαγιάτικο σημείωμα